Üniversitede Yalnız Kalmak Normal mi?
Üniversitede yalnız hissetmenin neden yaygın olabildiğini, ne zaman geçici bir uyum süreci sayılabileceğini ve sosyal çevre kurmak için ne yapılabileceğini öğrenin.
Evet. Üniversitede bir süre yalnız kalmak veya yalnız hissetmek özellikle ilk dönemlerde oldukça olağan bir deneyimdir. Lisedeki gibi herkesin aynı sınıfta yıllarca birlikte olduğu bir düzen yerine derslerin, şubelerin, kampüslerin ve günlük rutinlerin sürekli değişmesi arkadaşlıkların daha yavaş kurulmasına yol açabilir.
Bu, üniversite hayatınızın tamamının böyle geçeceği anlamına gelmez.
Bazı öğrenciler ilk haftalarda hızlıca bir gruplaşma yaşarken bazıları gerçekten yakın hissettiği insanları aylar sonra bulur. İkincisi başarısızlık değildir; sosyal çevrenin oluşma hızı kişiden kişiye değişir.
Herkes arkadaş grubunu bulmuş gibi görünüyorsa?
Üniversitenin ilk haftalarında bu görüntü yanıltıcı olabilir.
Aynı masada oturan veya sürekli birlikte görünen insanların önemli bir kısmı birbirini henüz çok yeni tanıyordur. İlk günlerde kurulan her grup kalıcı olmadığı gibi, ilk günlerde tek başına kalan herkes de dönem boyunca yalnız kalmaz.
Bu yüzden kendinizi “herkes yerini buldu, ben geç kaldım” diye değerlendirmek gereksiz bir baskı yaratabilir.
Yalnızlık ne zaman daha kolay kırılır?
Arkadaşlık çoğu zaman tek seferlik büyük bir sosyal hamleden değil, aynı insanlarla tekrar tekrar karşılaşmaktan gelişir.
Bu yüzden şu küçük adımlar çoğu zaman daha işlevseldir:
- aynı derste birkaç kez yan yana oturmak,
- ders çıkışı kısa bir soru sormak,
- grup ödevi sırasında iletişimi sürdürmek,
- düzenli gittiğiniz bir topluluk veya etkinlik seçmek,
- kütüphane, yemek veya ders aralarında aynı kişilerle küçük rutinler oluşturmak.
“Bir anda yakın arkadaş bulmalıyım” hedefi yerine tanıdık yüzlerin sayısını artırmak daha gerçekçi bir başlangıçtır.
Tek başına bir şey yapmak kötü mü?
Hayır.
Yemekhaneye tek gitmek, kütüphanede yalnız çalışmak, kampüste tek yürümek veya bir etkinliğe tek katılmak üniversitede son derece sıradan şeylerdir. Hatta sosyal çevresi güçlü öğrenciler bile günün önemli bir kısmını tek başına geçirebilir.
Sorun tek başına zaman geçirmek değil; istemediğiniz halde sürekli yalnız kalmak ve bunun sizi giderek daha kötü hissettirmesi olabilir.
Ne zaman destek istemek iyi olur?
Yalnızlık uzun süre devam ediyor, derslere gitmenizi engelliyor, günlük işlevinizi belirgin biçimde bozuyor veya yoğun umutsuzluk yaratıyorsa bunu yalnızca “alışırım” diye ertelemek zorunda değilsiniz.
Üniversitenizin psikolojik danışma birimi, öğrenci danışmanınız veya güvendiğiniz bir öğretim elemanı başlangıç noktası olabilir. Bu destek yalnızca ağır krizler için değildir; uyum, yalnızlık ve sosyal zorlanma gibi konular için de kullanılabilir.
Üniversitede yalnız kalmak normal olabilir. Fakat istemediğiniz bir yalnızlık kalıcı hale geliyorsa bunun değişmesini beklemek yerine küçük ama düzenli sosyal temaslar kurmak çoğu zaman daha etkili olur.